Znacie ten żart, w którym Arnold Schwarzenegger radzi, aby te osoby, które muszą spać osiem godzin spały szybciej? On śpi sześć godzin, więc zostaje mu 18 godzin na życie i rozwój. Można się uśmiechnąć, ale prawdą jest, że żyjemy w epoce optymalizacji prawie każdej sfery życia. Próbujemy wsadzić w tabelki i wykresy absolutnie wszystko, sen również.
Bardzo dobrze pamiętam ten dzień. Miałam wtedy tanią, małą, beżową kanapę. Siedziałam na niej, był letni jasny dzień i czytałam na swoim czytniku książkę Marii Kondo Magia sprzątania. Wtedy po raz pierwszy przyszła mi pewna myśl do głowy: mogę pozbyć się tych ubrań, których nie noszę. Mogę się pozbyć tych rzeczy, które przestawiam tylko z kąta w kąt i mogę w końcu pozbyć się tych irytujących prezentów. Nikt nie każę mi ich zatrzymać.
Mam taką nie do końca optymistyczną myśl, że smartfon staje się czymś w rodzaju przedłużenia naszych organów. Z jednej strony jest to coś sztucznego, a z drugiej tak mocno staje się częścią naszej potrzeby społecznej natury, że bez niego możemy czuć się w jakiś sposób wykluczeni.
Młodzi (z każdym rokiem mniej), piękni (relatywnie) wykształceni (niekoniecznie mądrzy) z wielkich miast. Większość z nas wyniosła z domów rodzinnych stos przekonań, który nam nie pomagał w życiu. Co więc zrobiliśmy? Zanieśliśmy te wszystkie przekonania do różnych gabinetów psychoterapii i zostawiliśmy je tam, uiszczając przy okazji odpowiednią opłatę za ich spalenie. Uff, teraz jesteśmy bardziej świadomi i siebie i świata, który nas otacza. Nareszcie możemy zacząć mówić naszym własnym głosem.
Byłam bardzo młodą dziewczyną, gdy pewnego razu mój świat się skończył. Życie zadało mi ranę, która wydawała się być jedną z tych, która nie zagoiwszy się, może prowadzić jedynie do powolnego wykrwawiania. Traf sprawił, że ten mój koniec świata przypadł na początek Wielkiego Postu, a ja postanowiłam „sobie umierać” na drogach krzyżowych w Mariackim, w Krakowie. Chyba nigdy z taką pasją, jak wtedy, nie śpiewałam „Któryś za nas cierpiał rany”. Nadal mam w sobie obraz siebie z tamtych lat. Wpatrzona w średniowieczny krucyfiks, nie myślę już o niczym, tylko jestem i zmagam się z łamiącym się głosem.
Wychodzenie na pustynie w chrześcijaństwie kojarzy się z wyciszeniem, odosobnieniem i ascezą. Chociaż te elementy są wymagające, na pewno znajdą się tacy, którzy noszą w sobie pragnienie, aby w końcu zostawić to wszystko, co zabiera nam uwagę na co dzień i uciec daleko, jak najdalej.
Żegnaj brainrot (zgnilizno mózgu), Dlaczego posiadanie analogowej torby jest kluczem do zmniejszenia głupiego scrollowania. Tak brzmiał nagłówek listopadowego artykułu z Cosmo, portalu, którego w pierwszej chwili trudno byłoby posądzić o zachęcanie do cichego i prostego życia. Jeżeli na łamach miejsca z pierwszego nurtu pojawiają się takie trendy, to znaczy, że coś musi być na rzeczy. Prawda?
Banalne pytanie? Być może, ale pozwolę sobie wytłumaczyć, skąd takie pragnienie we mnie było i jakie miałam motywacje, aby podsumować w wersji papierowej dekadę interesowania się umiarem. Można, nie ukrywam, potraktować również ten wpis jako mini reklamę książki.
Są jeszcze tacy, którzy o smartfonie przypomną sobie wtedy, kiedy ktoś zadzwoni albo będą musieli zapłacić Blikiem. Są, ale jest ich niewielu, a ja się do nich zdecydowanie nie zaliczam.
Postanowiłam zebrać się na odwagę i wziąć pod lupę na blogu, aplikacje do modlitwy. Na ile są one pomocne, a na ile odciągają niektórych z nas od Pana Boga? Od razu napiszę, że nie mam jednej, uniwersalnej odpowiedzi. Nie śmiałabym jej szukać w tak delikatnym temacie. Chciałabym tylko przedstawić argumenty za i przeciw, aby każdy mógł sam rozważyć w swoim sercu, czy korzystanie z takiej formy rozwoju duchowego przyniesie mu więcej pożytku czy szkody.
