Wychodzenie na pustynie w chrześcijaństwie kojarzy się z wyciszeniem, odosobnieniem i ascezą. Chociaż te elementy są wymagające, na pewno znajdą się tacy, którzy noszą w sobie pragnienie, aby w końcu zostawić to wszystko, co zabiera nam uwagę na co dzień i uciec daleko, jak najdalej.
Pusta przestrzeń, pauza w zapisie nutowym, nie zamalowany obszar. To wszystko bez kontekstu nic nie znaczy. Samo upraszczanie twojej przestrzeni, dla samego upraszczania, nie oznacza nic ponad zwyczajne świąteczne porządki. Cisza, która ma coś do powiedzenia, zawiera się w tym, że coś lub ktoś jej towarzyszy.
Człowiek jest w stanie bardzo dużo zmienić, o ile ma, faktycznie prawdziwą motywację. Samo sprzątanie tylko po to, aby mieć większy porządek w domu, to zdecydowanie za mało.
Jedną z największych pułapek w które można wpaść, kiedy zaczynamy przygodę z minimalizmem to próba odwzorowania czyjeś ścieżki. Kiedy idziemy w góry to tak naprawdę na szczyt prowadzi zazwyczaj kilka szlaków. Inspiracja nie służy temu aby pójść tym samym szlakiem który wybrała autorka poradnika czy twórca filmu na youtube. Wybierasz swój, odpowiedni do swoich możliwości i życiowej sytuacji.
Tożsamość jest do nas przyklejona, nawet wtedy kiedy mamy problemy z jej poczuciem. Przylega do nas jak druga skóra i niektóre jej elementy wrastają w nasze ciało tak bardzo, iż wycięcie danego kawałka wydaje się niemożliwe. Faktycznie wyrwanie na siłę i na przysłowiowego chama naszych przyzwyczajeń jest bardzo bolesnym doświadczeniem, które może pozostawić wielką krwawą dziurę, która będzie się domagać zaklejenia jej tym co jej zabrano.
Czy to się da połączyć?
Zazwyczaj to co jest określone 2w1 tak naprawdę oznacza albo jedną sprawną funkcję i drugą która za niedługi czas się zepsuje lub faktycznie dwie funkcje które działają przeciętnie i są dla tych mniej wymagających. To prawda zasłyszana od hydraulika, który przestrzegał nas przed zakupem pralko-suszarki bo to do nich właśnie najczęściej są wzywani w sprawie awarii.
